» Klik hier voor meer informatie

De Lussanet neemt binnen de schilderkunst een onafhankelijke plaats in met zijn lichte kleuren en bijzondere materiaalgebruik. Het vrouwelijk naakt is een terugkerend thema in zijn werk. Zijn naakten vinden hun weg naar een grote groep kopers in Parijs en Nederland. Als Larense jongen kwam De Lussanet door zijn schilderende grootouders al heel vroeg met beeldende kunst in aanraking. Aanvankelijk hield hij zich bezig met thema’s als landschappen en taferelen waarbij de romantiek van de Larense School herkenbaar was. Dat veranderde toen hij in het begin van de jaren 60 in de zomers bij Oskar Kokoschka in Salzburg ging werken. Daarna vertrok hij naar Parijs waar hij in 1964 geselecteerd werd voor de prestigieuze Prix Othon Friesz. In 1966 nam hij deel aan de grote tentoonstelling Grands et Jeunes d’Aujourd’hui.

In 1965 nam kunstenaar en kunsthistoricus Franck Gibling het werk van De Lussanet op in een overzichtstentoonstelling over de zogenaamde Nieuwe Figuratie in Nederland, het laatste nieuws in de kunst aan het begin van de jaren zestig. Een paar jaar eerder werd in Parijs de grote tentoonstelling van de Nouveaux Réalistes gehouden en rammelden in New York de Pop-kunstenaars aan de poort. Elke generatie kunstenaars wil de schoonheid opnieuw definiëren, daarin ligt de dynamiek van de ontwikkelingen in de kunst. De term Nieuwe Figuratie was niet meer dan een vage aanduiding van een optimistisch nieuw élan, de dageraad van andere tijden die altijd veranderen. Dekte het etiket de lading? Natuurlijk niet geheel. Het romantische levensgevoel dat uit Paul de Lussanets werk sprak was geheel volgens de definitie, maar zijn ouderwetse zwier en elegantie niet. Paul flirtte met de Nieuwe Figuratie en ging daarna zijn eigen weg. (Uit: Jhim Lamoree, ‘ABC van een vriendschap Jan des Bouvrie & Paul de Lussanet’)

» Verberg informatie